Gehuld in jouw blauwe sweater
vlucht ik in een zoute zee
met nu inderdaad
golvend haar langs mijn gezicht.

Maar het geeft niet,
want je sweater is warm genoeg.

zijdezachte tranen
voor het vastgebonden zijn
voor de vrijheid van vliegen

geen woorden
voor de angst
voor het geluk

ik probeer langzaam de woorden te vinden
op zoek in een doolhof van gevoel
zachtjes huilend prevel ik ze voort
in de warmte van jouw gekruiste armen

de aanraking van dat spiegelbeeld naast het mijne
verbindt mijn vingers met de zijne

ik druk een kus tegen het glas
zo koud, zo kil
zonder hem als reflectie

ineens zie ik in de vensters van mijn ziel hem verschijnen
om vervolgens nooit meer van het uitzicht te verdwijnen

de hele dag wandel je door mijn gedachten, en in mijn dromen in mijn eenzame nachten

zorg dat het nooit te laat is om te laat te komen

elk stukje van jou nog onontdekt
nog even helemaal perfect

mijn handen die de jouwe vinden
onze vingertoppen die elkaar beminden

mijn ogen die de jouwe tegenkomen
waarin ze vervolgens wegdromen

nog steeds even perfect
en het eindelijk van elkaar ontdekt

gras kriebelend tussen mijn tenen
wind zachtjes kroelend door mijn haar
en de eerste zonnestralen die zacht mijn huid aanraken

ik wil hier weg
gewoon verdwijnen
voel me gebruikt
niemand die me kent
langzaam
snel
helemaal alleen

when a girl wakes in the morning
she wants a boy to kiss her lips
and the sun to touch her body
slowly, softly

betoverend en magisch
je maakt het zo onbegrijpbaar
jezelf zo ongrijpbaar